Γευστική Ανακάλυψη:Μυστήριες σοκολάτες (συνέχεια)

Τα μυστήρια από τη σκοτεινή κουζίνα, περιλαμβάνουν όπως είναι φυσικό και μυστήριες σοκολάτες!

Με κίνδυνο το ζάχαρό μου να χτυπήσει κόκκινο, σας παρουσιάζω άλλη μια σοκολατο-τριάδα από την ίδια εταιρεία (βλ. προηγούμενο post). Ε, δε γινόταν να σταματήσω στις αρχικές τρεις και να αδικήσω άλλες εξίσου ξεχωριστές!

1. Σοκολάτα γάλακτος γεμιστή με μάρτζιπαν
από φυστίκι Αιγίνης αρωματισμένο με σαφράν.

Εξαιρετική! Αισθητό αλλά ταυτόχρονα και λεπτό το σαφράν (κρόκος Κοζάνης) κυριαρχεί σε άρωμα και γεύση. Έχει μια θηλυκή κομψότητα αυτή η σοκολάτα!
Μαζί με την ελαφριά πάστα φυστικιού Αιγίνης, είναι ένα πολύ ταιριαστό ντουέτο που παίζει απαλή και γλυκιά μουσική στον ουρανίσκο...

2. Σοκολάτα γάλακτος γεμιστή με
κρέμα από ανανά και κάσιους

Γάλακτος κι αυτή, αλλά με πιο ανεβασμένους βαθμούς, κάπως λιγότερη γλύκα από την προηγούμενη, ο συνδυασμός του αρκετά αρωματικού "εξωτικού" ανανά μαζί με την τραγανή αίσθηση που προσδίδουν τα τριμμένα κάσιους, κάνουν αυτή τη μπάρα σοκολάτας αρκετά funky θα έλεγα, θυμίζει καλοκαιρινές διακοπές και κάτι το ευχάριστο και παιχνιδιάρικο...

3. Σοκολάτα μαύρη με γέμιση κρέμας
βατόμουρου και φρούτων του δάσους.

Άλλη μια υπέροχη μετάφραση! Δεν πρόκειται για λευκή σοκολάτα όπως γράφει η ετικετούλα στο πίσω μέρος, αλλά για μαύρη όπως φαίνεται και στην παρακάτω φωτογραφία.
Το βατόμουρο και τα κόκκινα φρούτα του δάσους θα κατακλύσουν το στόμα αλλά και τη μύτη. Θυμίζει περίπου τούρτα black forest, η οποία κατά κάποιο τρόπο, ενσωματώθηκε σε μια μπάρα μαύρης σοκολάτας!
Η πιο περίεργη από τις τρεις, ακόμα και στην υφή της κρέμας της γέμισης φρούτων, η οποία μοιάζει σαν κάτι ανάμεσα σε ζελέ και τσιχλόφουσκα βατόμουρο!
Τρώγοντάς την, στιγμές από την παιδική μου ηλικία μου ήρθαν για κάποιο λόγο στο νου... :)

Είχα σκεφτεί να ανεβάσω ένα μόνο post για τις πρώτες -προηγούμενες- τρεις gourmet μυστήριες σοκολατοδημιουργίες, αλλά κάτι με έτρωγε... :)
Αν και είναι λίγο ακριβές, αν τις πετύχετε πουθενά, δοκιμάστε κάποια. Η καλή ποιότητα και γεύση, πιστεύω πως αποζημιώνουν!

Εξάλλου, για να κλείσω και κάπως πιο φιλοσοφικά, η ουσιαστική απόλαυση σε όλους -σχεδόν- τους τομείς της ζωής μας και οπωσδήποτε στον τομέα γεύση, πιστεύω πως έχει να κάνει με την ποιότητα και την κατάλληλη στιγμή και όχι με την παρατεταμένη χρονική διάρκεια και την ποσότητα.

Πάνω σ' αυτό, το παρακάτω απόσπασμα από τη Βάρδια του Νίκου Καββαδία μου άρεσε πάρα πολύ:
"...Τον καλύτερο καφέ στη ζωή μου τον ήπια στη Μόκα. Το καλύτερο τσάι στο Colombo. Όταν ζήτησα τρίτο κύπελλο του Ινδού που σερβίριζε, θύμωσε. «Θέλεις λοιπόν να χάσεις ό,τι κέρδισες;» μου είπε..."