Έχετε παρατηρήσει πόσο ευχάριστο είναι να ακούς την αγαπημένη σου μουσική στο τέρμα, ή να βλέπεις μια ταινία βάζοντας τον ήχο σε μεγάλη ένταση και πόσο ενοχλητικό να ακούς ανθρώπους να κάνουν θόρυβο;
Βέβαια, δεν είναι όλοι οι θόρυβοι ίδιοι…
Υπάρχει μια τεράστια, χαώδης διαφορά ανάμεσα στους ανθρώπους που είναι καλοπροαίρετα αυθόρμητοι και εκδηλωτικοί και σ’ αυτούς που είναι υστερικοί και μίζεροι. Η φασαρία των πρώτων μπορεί να φέρνει και χαμόγελο, η φασαρία των δεύτερων είναι πάντα δυσάρεστη, ακόμα κι όταν γίνεται δήθεν για καλό… Ήταν πάντα έτσι;
"…Δεν μπορούσαν να χαρούν τις γιορτές, άσχετα αν ήταν επίσημες ή γλέντια. Το ονειροπόλημα λογιζόταν γι’ αυτούς σχεδόν σαν έγκλημα. Αλλά εκείνο που δεν μπορούσαν ν’ αντέξουν ήταν η σιωπή. Γιατί όταν όλα ήταν σιωπηλά τους έπιανε ο φόβος, επειδή τότε ήταν που νιώθανε τι γινόταν στην πραγματικότητα με τη ζωή τους.
Γι’ αυτό και κάνανε φασαρία κάθε φορά που καταλάβαιναν πως θα έπεφτε η σιωπή. Μα δεν ήταν η χαρούμενη η φασαρία που κάνανε, όπως γίνεται σε μια παιδική χαρά, αλλά μανιασμένη και κακόκεφη, που γέμιζε την πόλη μέρα με τη μέρα όλο και με μεγαλύτερο θόρυβο…"
'Η Μόμο' - Michael Ende
10 σχόλια:
Κι όμως .. κάπως έτσι είναι τα πράγματα, όπως ακριβώς τα λέει ο Εντε ...
Η φασαρία που κάνουμε όταν ρουφάμε τη σούπα ή τον ελληνικό καφεδάκο, πιάνεται ?? αχαχαχαχαχα! Για να μη ξεφευγουμε απο τα της " Κουζίνας"!
Η "Ιστορία χωρις Τέλος" του Γερμανού πεζογράφου είναι ένα επίσης καταπληκτικό βιβλίο, όπως άλλωστε και η Μομο !!
Τον φάγαμε σχεδόν και τον Νοέμβρη ... παμε ολοταχώς για το τέλος του 2011 ....
Ο χρόνος τρέχει και κυλαει ... αμειλικτα ... Και για αυτο, φταίνε ασφαλώς οι "γκρίζοι κύριοι " ! Μακριά από δαύτους !!
Ω!!! Πόσο μα πόσο χαίρομαι που έχεις διαβάσει ΚΑΙ τη Μόμο!
Νομίζω πως είναι άλλη μια απόδειξη του πως μέσα στα βιβλία "για παιδιά" μπορούμε να βρούμε αλήθειες για μεγάλους...
Την "Ιστορία χωρις Τέλος" δεν την έχω διαβάσει αλλά θα ήθελα πολύ!
Βασικά, είχα στο μυαλό μου κάποιους πολύ συγκεκριμένους ανθρώπους που γνωρίζω και στους οποίους το κείμενο του Έντε ταιριάζει γάντι... τέλος πάντων...
Η φασαρία της κουζίνας δεν πιάνεται, χα χα, μπορεί να είμαι σκοτεινή αλλά σίγουρα όχι γκρίζα! :)
Εγώ πάλι ... ντρέπομαι να πω ότι την φασαρία δεν την μπορώ καθόλου.
Δεν μπορώ να ακούω μουσική στην διαπασών, δεν μπορώ να βλέπω τηλεόραση με τον ήχο στο τέρμα, αλλά στο σπίτι μας η μουσική παίζει συχνά στην διαπασών γιατί μόνο έτσι την ευχαριστιούνται οι γιοι μου και όταν βλέπουν κανένα dvd το σπίτι πρέπει να τρίζει συθέμελα για να το ευχαριστηθούν:PPP
Νομίζω ότι μάλλον έχω στερηθεί την ηρεμία, γι αυτό την αποζητώ χα χα χαα!
Φιλιά, καλή βδομάδα!
έχω κάποιες κυριούλες στο γραφείο,στις οποίες ταιριάζει γάντι.
Ησυχία, ησυχία, λέξη καμία: http://www.youtube.com/watch?v=n6GTo7OrREs
Υπέροχο βιβλίο;)
σε βράβευσαν στο that's eat
και σ ανακάλυψα!
καλή σου μέρα, dark chef
@ Έλενα νομίζω όλοι μας ανάλογα τη στιγμή και τι έχουμε στερηθεί όπως λες κι εσύ, αποζητάμε άλλοτε τη σιωπή κι άλλοτε την ένταση στον ήχο.
Άλλο όμως η φασαρία που εννούσα εγώ και που περιγράφει το απόσπασμα από το βιβλίο...
Ζωηρούς τους βρίσκω τους γιους σου πάντως, φτιάξε τους κι άλλα νόστιμα γλυκά και φαγητά να εκτονωθούν εκεί αθόρυβα τουλάχιστον, χε χε! :))
@ manousina, αδιαφορία, η καλύτερη λύση. Υπάρχουν κι αυτά τα φανταστικά πραγματάκια που λέγονται ακουστικά για να ακούς μουσική, αλλά δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο σου το επιτρέπει και η δουλειά σου...
@ Δόκιμε με κατάλληλο τραγούδι μέσα στο πνεύμα του post μου απάντησες.
Let's enjoy the silence... :)
@ Free Spirit είμαι σίγουρη ότι θα απόλαυσες ιδιαίτερα το συγκεκριμένο βιβλίο. Η ηρωίδα του είναι και χαμογελαστή και ελεύθερη! :)
@ Summertime Blues welcome! Αργά με ανακάλυψες βέβαια, αλλά τέλος πάντων, ας μη σου κρατήσω κακία πρώτη φορά στη σκοτεινή μου κουζίνα ;))
Για περάστε από το σπιτάκι μας...σας περιμένει δωράκι ;)
Γειά σου Έφη:-) Δεν μπόρεσα να βρω το mail σου να σου στείλω μήνυμα αλλά ελπίζω να δεις αυτό εδώ. Όποτε έχεις την ευκαιρία πέρασε μια βόλτα από το μπλογκ να παραλάβεις ένα δωράκι... Καλό απόγευμα:-))
Δημοσίευση σχολίου