ΠΕΡΙ ΧΡΟΝΟΥ…

Ο Χρόνος ως έννοια, είναι κάτι ούτως ή άλλως αφηρημένο…
Ο συγκεκριμένος πίνακας -La persistència de la memòria, δηλ. «The Persistence of Memory» του πασίγνωστου ισπανού ζωγράφου Salvador Dalí, απεικονίζει νομίζω πολύ καλά αυτή τη ρευστότητα, τη μεταβλητότητα του χρόνου και μου έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή που τον είδα…



T.S. Eliot - Burnt Norton
(απόσπασμα)

"Time present and time past
Are both perhaps present in time future,
And time future contained in time past.
If all time is eternally present
All time is unredeemable.
What might have been is an abstraction
Remaining a perpetual possibility
Only in a world of speculation.
What might have been and what has been
Point to one end, which is always present."

ΨΑΡΙ ΜΠΙΑΝΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

Ένας από τους λόγους που αποφάσισα να ασχοληθώ με τη μαγειρική, ήταν και για να ξεφύγω από τα ίδια και τα ίδια της κουζίνας της μαμάς μου. Τώρα που δεν ζω μαζί της πλέον, υπάρχουν φορές που αυτά «τα ίδια και τα ίδια», μου λείπουν αφάνταστα… Δεν ξέρω πως κάποια πιάτα από την «κουζίνα της μαμάς» είναι τόσο μοναδικά… Κανένας σεφ, όσο μεγάλος και αν είναι, όσα αστέρια κι αν έχει στο σκούφο του, δεν μπορεί να φτιάξει το αγαπημένο σου σπιτικό φαγητό έτσι όπως το έφτιαχνε η μητέρα σου… Λες και βάζει μέσα στα «μυστικά» συστατικά και μια δόση από τη μητρική της αγάπη και εξασφαλίζει την επιτυχία…

Ένα από αυτά τα πιάτα λοιπόν, είναι και το παρακάτω:
Λέγεται «ψάρι μπιάνκο», δηλαδή ψάρι στην κατσαρόλα με λευκή σάλτσα (χωρίς ντομάτα). Κλασσική συνταγή από την Κερκυραϊκή κουζίνα.

Φτιάχνεται πανεύκολα:

Χρειαζόμαστε κάποιο ψάρι κατάλληλο για βραστό, όπως είναι τα μπακαλιαράκια, οι σκορπιοί, οι κέφαλοι, κ.τ.λ. Τα ψάρια που χρησιμοποιήσαμε εμείς, ήταν οι δύο αυτοί κέφαλοι.



Τα πλένουμε λοιπόν καλά και τα καθαρίζουμε από τα λέπια και την ουρά εξωτερικά και εσωτερικά αφαιρούμε τα σπάραχνα και τα βράγχια. Αν θέλουμε, αφαιρούμε και το κεφάλι (αν και αυτό είναι που δίνει την περισσότερη νοστιμιά).

Αν τα ψάρια είναι μεγάλα σε μήκος, τα κόβουμε στα δύο για να χωρέσουν στην κατσαρόλα.
Σε μια μικρή κατσαρόλα, βάζουμε νερό (τόσο όσο νομίζουμε ότι χρειάζεται για να μαγειρευτεί το ψάρι –προσοχή– δεν είναι σούπα). Προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι –μην το τσιγγουνευτείτε, στην Κέρκυρα το αγαπούν πολύ!– λίγο ελαιόλαδο, σκορδάκι χοντροκομμένο (και πάλι μην το τσιγγουνευτείτε, υπολογίστε για 2 άτομα, 6 – 7 μεγάλες σκελίδες), μερικά κλωναράκια φρέσκου μαϊντανού και πατατούλες κομμένες σε κύβους.

Κλείνουμε την κατσαρόλα και σιγοβράζουμε μέχρι να μαλακώσουν οι πατάτες. Τότε ξεσκεπάζουμε την κατσαρόλα, δυναμώνουμε τη φωτιά και προσθέτουμε το ψάρι. Μαγειρεύουμε μέχρι να μειωθούν τα υγρά και το ψάρι να βράσει.

Αποσύρουμε από τη φωτιά και σερβίρουμε, ρίχνοντας φρέσκο χυμό λεμονιού σε κάθε πιάτο.
Κανονικά, θα πρέπει το φαγητό να έχει λίγο ζουμί με μια σχετική πυκνότητα. Δεν είναι σούπα! Στη φωτό βέβαια, το πιάτο έχει αρκετό ζουμάκι (μας έπεσε λίγο περισσότερο νερό, απ’ ότι έπρεπε…). Η γεύση βέβαια δεν αλλάζει και μπορείτε ανάλογα με τα γούστα σας, να το φτιάξετε και σαν σούπα.

Η επιτυχία της συνταγής εξαρτάται φυσικά από το πόσο φρέσκο θα είναι το ψάρι που θα χρησιμοποιήσουμε και από τα αρώματα που θα δώσουν το σκόρδο, το πιπέρι και ο μαϊντανός.

Πίνουμε μαζί με το πιάτο λευκό ξηρό κρασί.

Καλή μας όρεξη!

ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

Μια ταινία για όσους έχουν μαγειρικό blog και όχι μόνο…



Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και με κύριο άξονα τη μαγειρική φυσικά, βλέπεται ευχάριστα και κινείται παράλληλα στο χτες και στο σήμερα, δείχνοντας από τη μία την πορεία ενός blog και από την άλλη, φάσεις της ζωής της γυναίκας η οποία υπήρξε η αφορμή για τη δημιουργία του εν λόγω blog.

Πιο συγκεκριμένα, η Julie Powell, με χιούμορ, ευαισθησία και απόλυτη ειλικρίνεια, αφηγείται στο blog της (The Julia Child Project), μέρα με τη μέρα τα βήματά της στην προσπάθειά της να φτιάξει μέσα σε ένα χρόνο, όλες τις συνταγές του βιβλίου (Mastering the Art of French Cooking) της Julia Child, η οποία είναι το ίνδαλμά της και μία από τις κορυφαίες μορφές στις ΗΠΑ στο χώρο της μαγειρικής.

Η Julia Child, αν και δεν ήταν η πρώτη “T.V. Chef”, η εκπομπή μαγειρικής που παρουσίαζε σημείωσε μεγάλη επιτυχία σε ποσοστά τηλεθέασης και σε συνδυασμό με τα βιβλία της, κατάφερε και έκανε την γαλλική κουζίνα προσιτή στις αμερικανίδες νοικοκυρές.

Η Julie Powell, σήμερα είναι αρκετά γνωστή στις ΗΠΑ, ύστερα από την απήχηση που είχε το blog της στο αμερικάνικο κοινό. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει βιβλίο με τίτλο: “Julie and Julia: 365 Days, 524 Recipes, 1 Tiny Apartment Kitchen” και όπως βλέπετε και στο trailer, και ταινία…

Ίσως βλέποντάς τη, να εντοπίσετε και κάποια κοινά σημεία με τη μία ή και με τις δύο ηρωίδες…

Η blogger Julie, έβρισκε στη μαγειρική τη διέξοδο που χρειαζόταν, ύστερα από μια απαίσια μέρα στη δουλειά.

Όπως λέει και η ίδια στην ταινία:

“Όταν φτιάχνεις σοκολατόπιτα και προσθέτεις κρόκους αβγών στη λιωμένη σοκολάτα, μπορείς γι' αυτό να είσαι σίγουρη: Η κρέμα θα βγει πηχτή.
Για όλα τα υπόλοιπα, δεν μπορώ να είμαι σίγουρη”.

Αν αυτή η φράση κάπως σας αγγίζει, προτείνω να τη δείτε…

Το blog για το οποίο μιλάμε: blogs.salon.com/0001399/2002/08/25.html

Και το τρέχον blog της Julie Powell: juliepowell.blogspot.com

ΠΙΤΑ ΜΕ ΦΥΛΛΑ ΑΠΟ ΛΑΧΑΝΟ ΚΑΙ ΓΛΥΚΟΞΙΝΗ ΓΕΜΙΣΗ ΑΠΟ ΤΥΡΙ

Μια άλλη πρόταση για να μαγειρέψουμε το λάχανο, πέρα από τους κλασσικούς λαχανοντολμάδες ή το όχι και τόσο αγαπητό βραστό με λαδολέμονο. Είναι κάτι σαν «λαζάνια» μόνο που τα φύλλα είναι αυτά του λάχανου και η γέμιση έχει ως βάση το τυρί, το οποίο όμως το ανακατεύουμε με σταφίδες, κουκουνάρι και αρωματικά!

Πιάτο εμπνευσμένο από την αρχαιοελληνική κουζίνα, το έφτιαξα πριν από καιρό με επιτυχία και σήμερα το ξαναθυμήθηκα, το ξαναέφτιαξα, το φωτογράφισα και σας το παρουσιάζω!


Θα χρειαστούμε:


1 μέτριο λάχανο

250 – 300 γραμμάρια κατσικίσιο τυρί ή φέτα σκληρή

1/3 φλιτζανιού σταφίδες μαύρες, ή δαμάσκηνα αποξηραμένα ψιλοκομμένα

2 κουταλιές της σούπας κουκουνάρι

λίγο φρέσκο δυόσμο ψιλοκομμένο

1 κουταλάκι του γλυκού κύμινο κοπανισμένο

1/2 κουταλάκι του γλυκού κανέλα

ελαιόλαδο, ξίδι

αλάτι, πιπέρι (προτιμήστε αν έχετε, πράσινο πιπέρι)


Χωρίζουμε τα φύλλα του λάχανου, αφαιρώντας τα εξωτερικά σκληρά ή τα πολύ χοντρά κοτσάνια. Τα ζεματάμε σε αλατισμένο νερό που βράζει, όπως κάνουμε και για τους λαχανοντολμάδες. Τα ακουμπάμε σε πετσέτα κουζίνας, να στεγνώσουν καλά και να κρυώσουν.

Στο μεταξύ φτιάχνουμε τη γέμιση του τυριού. Θρυμματίζουμε το τυρί καλά με πιρούνι ή μπορούμε να το λιώσουμε μαζί με ελάχιστο γάλα στο μπλέντερ, να γίνει σαν πηχτή αλοιφή. Το ανακατεύουμε με τις σταφίδες που τις έχουμε μουλιάσει για μια ώρα το λιγότερο σε χλιαρό νερό, ή ακόμα καλύτερα σε λευκό κρασί, τα κουκουνάρια, το δυόσμο, το κύμινο και την κανέλα. Μπορούμε να προσθέσουμε και λίγο φρεσκοτριμμένο πράσινο πιπέρι. Η γέμισή μας είναι έτοιμη!

Σε λαδωμένο ταψί, κάνουμε μία στρώση με λαχανόφυλλα και τα αλείφουμε με ελαιόλαδο, ραντίζουμε με λίγο ξίδι και τα πασπαλίζουμε με αλάτι (αν το νερό που τα ζεματίσαμε δεν είχε αρκετό αλάτι ή το τυρί μας δεν είναι πολύ αλμυρό) και ελάχιστο πιπέρι.

Κάνουμε στρώσεις εναλλάξ με φύλλα (λαδώνοντάς τα και κάνοντας την ίδια διαδικασία όπως την πρώτη στρώση) και τυρογέμιση μέχρι να τελειώσουν τα υλικά μας. Η τελευταία στρώση πρέπει να είναι με φύλλα. Λαδώνουμε καλά την επιφάνεια, καλύπτουμε με αλουμινόχαρτο το ταψί και ψήνουμε σε μέτριο φούρνο για μισή ώρα με τρία τέταρτα της ώρας, μέχρι η επιφάνεια να ροδίσει. Γι αυτό, προς το τέλος του ψησίματος, βγάζουμε το αλουμινόχαρτο έτσι ώστε να πάρει χρώμα.

Όπως φαίνεται και στην φωτογραφία, εμένα όχι μόνο μου ρόδισε, αλλά μου άρπαξε και λίγο στη γωνία, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα… :-( Σημασία έχει η γεύση…

Τρώγεται κατά προτίμηση χλιαρό, αλλά επίσης ευχάριστα και κρύο!

Ελπίζω όσοι το δοκιμάσουν, να μην πουν: «Σιγά τα λάχανα»! :-))

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΠΥΡΕΣ

Επί σειρά ετών, νόμιζα ότι η μπύρα, ήταν ταυτόσημη με δύο λέξεις: Amstel και Heineken.

Τώρα ξέρω πόσο λάθος έκανα… Ο κόσμος της μπύρας είναι πολύ πιο πλούσιος και κάνει για όλα τα γούστα! Εδώ και αρκετά χρόνια, τα σούπερ μάρκετ στην Ελλάδα και ειδικά τα μεγάλα, φέρνουν μπύρες από όλο τον κόσμο, διαφόρων ειδών και κατηγοριών, αλλά επίσης έχουν δημιουργηθεί και ελληνικές μικροζυθοποιίες που παράγουν αξιόλογες μπύρες, εφάμιλλες αυτών του εξωτερικού.

Προσωπικά, το έναυσμα για να ασχοληθώ περισσότερο με τη μπύρα, μου το έδωσε ένα ταξίδι στο Βέλγιο, όταν μπαίνοντας σε ένα τυχαίο σούπερ μάρκετ, είδα τόσες πολλές μπύρες -πάμφθηνες σε σχέση με την τιμή που έχουν εδώ- με γεύσεις φρούτων, μοναστηριακές με επαναζύμωση και περισσότερους αλκοολικούς βαθμούς, weiss, δηλαδή από σιτάρι αντί για κριθάρι με πιο γλυκιά και ήπια γεύση… και άλλες πολλές…

Τα τελευταία χρόνια λοιπόν, ψάχνοντας διάφορες -ασυνήθιστες και μη- μπύρες και δοκιμάζοντας ότι τραβούσε την προσοχή μου, ξεχώρισα αυτές που μου έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση και έγιναν οι προσωπικές αγαπημένες:

Hoegaarden


Θολή μπύρα, η πιο αντιπροσωπευτική του είδους «white beer» στο Βέλγιο. Η γεύση της είναι ελαφριά, φρουτώδης και κάπως «φουντουκένια». Το άρωμά της επίσης φρουτώδες και θυμίζει σιτάρι (το βασικό της συστατικό). Νομίζω ότι η συγκεκριμένη μπύρα, θα μπορούσε μια χαρά να συνοδεύσει ελαφριά γλυκά, όπως τάρτες φρούτων!


The Forbidden Fruit


Από το Βέλγιο και πάλι (της ίδιας εταιρείας που βγάζει την Hoegaarden) . Σκούρα βαθυκόκκινη μπύρα, υψηλόβαθμη σε αλκοόλ (8,8 %) που όμως είναι αρκετά γλυκιά, «θερμή» και φρουτώδης καθώς πίνεται.


Duvel


Άλλη μια βέλγικη δυνατή (8,5%) αλλά ισορροπημένη μπύρα, με αρώματα λεμονιού και αχλαδιού και καθαρή, μεστή γεύση με ένα ελάχιστο «τσίμπημα» στο τελείωμα. Έχει πολύ πλούσιο αφρό, γι’ αυτό πρέπει να «ξεκουραστεί» για λίγο στο ποτήρι. Για ειδικές στιγμές και περιστάσεις…


Duchesse de Bourgogne


Τη δοκίμασα στο Βέλγιο. Δεν την έχω βρει ακόμα στην Ελλάδα. Φλαμανδική, κόκκινη μπύρα, τύπου «ale». Τόσο το άρωμα, όσο και η γεύση, μου θύμισαν ξίδι μπαλσάμικο… Στη γεύση θυμίζει και κεράσι, αλλά έχει και μια οξύτητα που την φέρνει πολύ κοντά στο κόκκινο ξηρό κρασί, παρά στη μπύρα… Σίγουρα για πολύ ιδιαίτερα γούστα και εκπαιδευμένους ουρανίσκους. Ιδιαίτερη και ασυνήθιστη.


Criolos


Αυτή κι αν είναι ασυνήθιστη! Μπύρα που ζυμώνεται με κακάο!!! Τη βρήκα τυχαία, σε ένα μάλλον ψαγμένο delicatessen :-). Παράγεται από το ζυθοποιείο Schützenberger, στην Αλσατία. Πετυχαίνει μια πολύ καλή ισορροπία, τόσο στη γεύση της μπύρας όπως την ξέρουμε, όσο και σ’ αυτήν της σοκολάτας!
Θα μπορούσε μάλλον γι αυτό, να γίνει η αγαπημένη κοριτσίστικη μπύρα :-)


Schlenkerla


Γερμανική, καπνιστή μπύρα lager! Έχει πραγματικά και έντονα καπνιστή γεύση και άρωμα και μπορεί να βρει τη θέση που της ταιριάζει στο τραπέζι, συνοδεύοντας άψογα καπνιστά τυριά, αλλαντικά και ψάρια. Κάπως δυσεύρετη στην ελληνική αγορά, αλλά όχι και ανύπαρκτη…


Franziskaner


Η προσωπική αγαπημένη weiss beer. Γερμανική, με άρωμα και γεύση φρούτων και σιταριού, όπως όλες οι weiss άλλωστε. Πίνεται πάρα πολύ ευχάριστα και υπάρχει σε 3 τύπους: Franziskaner Kristall (διαυγές, διάφανο χρώμα), Franziskaner Hefe Weissbier (ξανθιά) και Franziskaner Dunkel (σκούρα).


Guinness


Η πιο διάσημη μπύρα στην Ιρλανδία (δικαίως), δεν χρειάζεται συστάσεις… Με το γνωστό σκούρο χρώμα και γεύση που θυμίζει καφέ εσπρέσσο, συνοδεύει μια χαρά γλυκά με πικρή σοκολάτα. Ευτυχώς, είναι πλέον αρκετά εύκολο να τη βρούμε στην αγορά.

Και μια γρήγορη κι εύκολη συνταγούλα για ένα κοκτέιλ: Σε ένα μεγάλο ποτήρι νερού, ρίχνουμε σιγά – σιγά, ίσες ποσότητες από μπύρα Guinness και coca cola έτσι ώστε το ποτήρι να γεμίσει κατά τα 3/4. Ρίχνουμε κι ένα σφηνάκι λικέρ αμαρέτο και ανακατεύουμε προσεκτικά. Φυσικά και μια καλή μπύρα δεν χρειάζεται να ανακατευτεί με οτιδήποτε άλλο, αλλά μια στο τόσο, μπορούμε να δοκιμάζουμε και κάτι διαφορετικό…


Πειραϊκή


Από την Πειραϊκή Μικροζυθοποιία, ελληνική μπύρα ανώτερης γεύσης και ποιότητας. Παράγεται σύμφωνα με το Γερμανικό «Νόμο περί Καθαρότητας» με φρέσκα και βιολογικά υλικά. Κυκλοφορεί σε δύο τύπους : Pils και Pale Ale. Προσεχώς, αναμένεται και η Weiss. Η Pale Ale που δοκίμασα έχει καθαρή, δροσερή και πολύ ευχάριστη γεύση. Είναι πραγματικά μια ελληνική μπύρα υψηλών προδιαγραφών!


Royal Ionian


Από την Κερκυραϊκή Μικροζυθοποιία. Η Κέρκυρα έχει προχωρήσει πλέον περισσότερο από το λικέρ κουμ –κουάτ και στο χωριό Αρίλλας, στα βόρεια του νησιού, δημιουργήθηκε η συγκεκριμένη μονάδα παραγωγής μπύρας. Και οι 2 τύποι που δοκίμασα (lager και pilsner) ήταν προσεγμένοι με πολύ ικανοποιητική γεύση. Δεν ξέρω κατά πόσο τη βρίσκουμε εκτός Κέρκυρας…
Επειδή αν δεν παινέψουμε και λίγο το σπίτι μας, θα πέσει να μας πλακώσει…:-)

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ!

Με χαρά μου, έκπληκτη είδα ότι η Κική, χάρισε βραβείο και στο δικό μου blog ανάμεσα σε άλλα! Η ιδέα να φτιάξω ένα blog με βασικό θέμα τη μαγειρική, γεννήθηκε όταν δοκιμάζοντας, κάνοντας πειράματα και παραλλαγές, αλλάζοντας, προσθέτοντας, αφαιρώντας, είχα τόσες πολλές συνταγές σε χαρτάκια, σε αποκόμματα και σημειώσεις που σκέφτηκα ότι θα μπορούσαν να υπάρχουν κάπου οργανωμένα όπου εκτός από μένα, ίσως τις διαβάσουν και ενδεχομένως τις φτιάξουν κάποτε κι άλλοι!

Το τεράστιο πλεονέκτημα του internet γενικά και αυτού που ονομάζεται blog πιο συγκεκριμένα, είναι ότι άνθρωποι με κοινά ενδιαφέροντα μπορούν εκτός από το να διαβάζουν, να απαντάνε, να επικοινωνούν και σιγά – σιγά, να γίνονται φίλοι…

Αφιερώνω με τη σειρά μου το βραβείο αυτό στα παρακάτω μαγειρικά blogs, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχω ξεχωρίσει μόνο αυτά! Πρέπει όμως να επιλέξω 12! Έτσι δεν πάει ;)



And the oscars go to…

Στο hungry
Στο cookthebook
Στην γαστερόπληξ
Στην Έυη
Στην Κική
Στην Αγγελική
Στη Βάσω
Στην Τίνα
Στην Ιωάννα
Στην Ελένη
Στη Λίλα
Στην Πηνελόπη

Κορίτσια να είστε όλες καλά, να μας χορταίνετε και να μας γλυκαίνετε!


Υ.Γ. Η σειρά που τα γράφω είναι εντελώς τυχαία...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Καλημέρα σας!

Χρόνια πολλά και ευτυχισμένο το νέο έτος!

Επέστρεψα στο blog μετά από πολυήμερη απουσία και αφού αυτή είναι η πρώτη ανάρτηση του χρόνου, θα ξεκινήσω με ευχές, ελπίζοντας πως το 2010 θα φέρει υγεία σε όλους μας, αρμονία και ισορροπία τόσο στις σχέσεις με τους γύρω μας, όσο και με τον εαυτό μας και δημιουργικότητα που θα τη διοχετεύουμε στη μαγειρική, αλλά και σε άλλα μέσα!

Και αφού η πρωτοχρονιά με βρήκε στο νησί μου (Κέρκυρα), με μια κάπως ποιητική διάθεση, εύχομαι ότι φουρτούνες φέρει η νέα χρονιά, να είναι σαν αυτές στις παρακάτω φωτογραφίες και μόνο!

















Η παραλία αυτή είναι οι «Δοχουμένες». Στη μέση Κέρκυρα, σχετικώς άγνωστη, δυσπρόσιτη και με πολλά βράχια, για μένα έχει όμως την ομορφιά της. Χειμώνα – καλοκαίρι, για όλο το χρόνο…